പകല്‍

ഒരു ചലച്ചിത്രം എന്നതിലുപരി ഒരു ഡോക്യുമെന്ററിയാണ് പകൽ. രണ്ടു മാധ്യമപ്രവർത്തകരിലൂടെ വയനാട്ടിലെ കർഷകരുടെ ദുരിതങ്ങളും അവർ കൂട്ട ആത്മഹത്യയ്ക്ക് നിർബന്ധിതരാവുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും ചർച്ചചെയ്യുവാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു നവാഗത സംവിധായകനായ എം. എ. നിഷാദ്. രണ്ടു ഗാനങ്ങളൊഴിച്ചു നിർത്തിയാൽ ഇത് സിനിമയാണോ എന്നു ന്യായമായും ഒരു പ്രേക്ഷകന് സംശയം തൊന്നും.

വിദ്യാർത്ഥിരാഷ്ട്രീയത്തിൽ തത്പരനായിരുന്ന നന്ദകുമാർ ഇന്ന് കേരള ടുഡേ ടെലിവിഷൻ റിപ്പോർട്ടറാണ്. യുവത്വത്തിലെ വിപ്ലവം ഇന്നും നന്ദകുമാർ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു, സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യുക എന്നുള്ള ഉദ്ദേശം കൂടിയുണ്ട് മാധ്യമരംഗം തിരഞ്ഞെടുക്കുവാൻ. കേരള ടുഡേയുടെ അബു എന്ന ക്യാമറാമാനായി സുധീഷും ചിത്രത്തിൽ മുഴുനീളെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. വയനാട്ടിലെ കർഷകരുടെ ആത്മഹത്യകളേയും അവരുടെ കഷ്ടതകളേയും പറ്റി ഒരു പരമ്പര തയ്യാറാക്കുവാനായി നന്ദകുമാറും അബുവും വയനാ‍ട്ടിൽ‍ ഏറ്റവും ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്ന പനക്കാൽക്കുടി ഗ്രാമത്തിലെത്തുന്നു.

ഡൊക്യുമെന്ററിക്കായി ഇവർ പകർത്തുന്ന വിവിധ രംഗങ്ങളാണ് സിനിമയുടെ പ്രധാനഭാഗം. പതിനാലു വർഷമായി നീതിക്കുവേണ്ടി സമരം നടത്തുന്ന കുഞ്ഞപ്പൻ ചേട്ടന്റേയും (തിലകൻ), ജോസഫിന്റേയും (ടി.ജി. രവി) ദുരിതങ്ങളിലൂടെ സിനിമ പുരോഗമിക്കുന്നു. നന്ദകുമാറും അബുവും പതിയെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു. ഗ്രാമനിവാസികൾക്കു വേണ്ടി തങ്ങളാൽ കഴിയുന്നതു ചെയ്യുവാനായുള്ള ഇരുവരുടേയും ശ്രമങ്ങളും തിരിച്ചടികളുമാണ് തുടര്‍ന്ന്.

കർഷകരുടെ ദുരവസ്ഥയെ മുതലെടുക്കുന്ന ബ്ലേഡ് മുതലാളിയായി ജഗദീഷെത്തുന്നു. പലിശയടയ്ക്കുവാൻ കഴിയാത്ത കർഷക സ്ത്രീകളുടെ മാനത്തിനു വിലപറയുന്നു ജഗദീഷ് അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രം. ജോസഫും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ നിന്നും കടമെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അടുത്തവർഷം എം.ബി.ബി.എസ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ മകളായ സെലീന (ജ്യോതിർമയി)യിലാണ് ജോസഫിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ മുഴുവൻ. നിർഭാഗ്യം തുടർന്നും ഈ കുടുംബത്തെ വേട്ടയാടുന്നു.

പൃഥ്വിരാജ്, തിലകൻ, ടി.ജി. രവി, ജ്യോതിർമയി, ജഗദീഷ് ഇവരെല്ലാവരും നന്നായിത്തന്നെ അവരവരുടെ കഥാപാത്രങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. പൃഥ്വിരാജിന്റെ അമ്മാവനായി ജഗതി ശ്രീകുമാറും ഒരു സീനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തുന്നു. ആ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെന്താണെന്നോ, അത് അവതരിപ്പിക്കുവാനായി മാത്രം ജഗതിയെ എന്തിനു ക്ഷണിച്ചെന്നോ മനസിലായില്ല. നന്ദകുമാറിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കൊപ്പമുള്ള പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റായി സീമ ജി. നായർ, കളക്ടറായി ശ്വേതമേനോൻ പിന്നെ ഒട്ടനേകം കുട്ടി വേഷങ്ങളും ചിത്രത്തിലുണ്ട്.

പകൽ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന വിഷയങ്ങൾ ഗൗരവമുള്ളവയും ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടവയുമാണ്. എന്നാൽ പലപ്പോഴും താൻ ഒരു സിനിമയാണ് എടുക്കുന്നതെന്ന് സംവിധായകൻ മറന്നുവെന്നുതോന്നുന്നു. വയനാട്ടിലെ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന കർഷകരുടെ കഥപറയുവാൻ, ഇതായിരുന്നോ സാധ്യമായ ഏറ്റവും നല്ല രീതി എന്നത് സംശയമാണ്. ചേരി നിവാസികളുടെ കഥപറയുന്ന കറുത്തപക്ഷികൾ ഇവിടെ മാതൃകയാക്കാവുന്നതാണ്. മാധ്യമപ്രവർത്തകനായെത്തുന്ന നന്ദകുമാർ കാണുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് സംവിധായകൻ സിനിമയാക്കിയിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ വയനാട്ടിലെ കർഷകരുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങൾ, അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ, ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ, വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ന്യൂനതകൾ, അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ തുടങ്ങി ഒട്ടനവധി വിഷയങ്ങൾ സംവിധായകൻ വിട്ടു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മറ്റൊരു കാര്യം, ഏകപക്ഷീയമാണ് ഈ സിനിമയെന്നുള്ളതാണ്. ബാങ്കുകളേയും ഗവണ്മെന്റിനേയും പലിശക്കാരേയും ഒന്നടങ്കം പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിർത്തിയിരിക്കുന്നു ഈ ചലച്ചിത്രം. സ്വാശ്രയഗ്രാമം എന്നൊരു ആശയം ഈ അവസ്ഥയ്ക്കൊരു പരിഹാരമായി മുന്നോട്ടു വെയ്ക്കുന്നുമുണ്ട് ഈ ചലച്ചിത്രം. പക്ഷെ, സ്വാശ്രയത്വം കൈവരിക്കുന്നതിൽ കാർഷികവൃത്തി ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നതും ശ്രദ്ധേയമായി.

മൊത്തത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ കുറെയധികം ആശയങ്ങൾ പ്രേക്ഷകരിലെത്തിക്കുവാൻ സംവിധായകൻ നടത്തിയിരിക്കുന്ന ശ്രമമാണ് ഈ സിനിമ. സിനിമയുടെ പ്രമേയം പുതുമയുള്ളതും കാലിക പ്രാധാന്യമുള്ളതുമാണെങ്കിലും, ഒരു സിനിമ നന്നാകുവാൻ മറ്റെന്തൊക്കെയോ കൂടി ആവശ്യമാണെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു ഈ ചിത്രം.
--